Albana Fani: Kur vitet vijnë në jetë pa të pyetë

1. Si me të gërga? Si stomaku? Që ti don me e qetësue me do bukë të rreshkun e djathë Mendja të shkon fill te nji mollatartë e langëshme e e mishtë, Por tulatesh se stomaku s'ka me gjetë qetësi..... Përfundon te nji gotë me qumësht pak të vakët... e vazhdon me bukë të rreshkun e djathë.. Gjithçka qetësohet… gjithçka zen vend. E tash si me të gërga, si mendja që rrin te mollatarta? Ah gërgase e keqe mendja asht... 2. Si me të gërga? Krejt si ajo era e kafes tuj u pjekë kur ti je tuj kalue rrugës e hundet t’i shpon n’aromë të dishrueshme. Era e saj të çon sa larg në shtëpinë e vjeter të nanadajes tuj ndigjue gërcitjen e kokrrave të kafes tuj u rrotullue sa mbarë mbrapsht në dallapin futë zi. Mbushë frymën e rradhës me aromën e kafes e me sytë mbyllë kujton vedin femijë Se si hidheshe prej gëzimit kur kokrra e kafes pëlciste paffff e fantazinë tande të çmendun gërgiste pa kufi. Procesi prej pjekjes n’dallap, pjata e zinkës...